LBL99

Fleet Foxes, Midlake en Local Natives maken mooie plaatjes. Iedereen akkoord? Mooi, want zo hoort het. Maar onderwijl raakt mijn emmer hemelse samenzang aardig vol. Maatje Zwino vroeg 't me vanochtend nog tijdens een mistige fietstocht: "Waar is de no-nonsensegitaarpop gebleven?" Hij snakte naar de good old days van Buffalo Tom en Fountains of Wayne. Volgens mij staat Ken Stringfellow met The Disciplines er momenteel nagenoeg alleen voor om dat gat op te vullen. Sweethead en Turbo Fruits zijn elk op hun manier ook fijn tegengif. Ik ben Fleet en Co dankbaar omdat ze me die hebben doen ontdekken; het teveel aan harmonieën deed mij hunkeren naar iets frivolers. Geen hemel zonder hel.

De gelijkenis is treffend.

Yeah, right!

Het verhaal achter de foto lees je hier.

(Foto door Drassh)

Cobain kon niet verdragen dat zijn plaatje Nevermind ook beluisterd werd door fans van duffe Top 40 hitjes. Om het kaf van het koren te scheiden maakte hij In Utero, een vuig album waar de kindjes voor terugdeinsden.

Geen idee of de knapen van Black Box Revelation willen afrekenen met een deel van hun aanhang. Hun nieuwe, Silver Threats, is een In Utero. Ruiger, harder, hoekiger en lelijker dan de voorganger. Ik haak voorlopig niet af.

Vat het alstublieft niet op als een belediging wanneer ik de naam verschuldigd blijf die bij je verschijning hoort. De fijne gesprekken die we ooit hadden ben ik ook vergeten. Sorry. Er is geen opzet gemoeid bij het onvermogen van mijn geheugen. Kaal, 1 meter 87 centimeter, kleine harde schijf, eigenschappen die ik niet in de hand heb. Echt belangrijke zaken rappelleer ik me wel. Het koersverloop van de Ronde van Vlaanderen van 1985, de eerste CD die ik ooit kocht, ik noem maar wat. Die eerste CD was trouwens All shook down van The Replacements. 1990 in de Antwerpse Brabo. Ik heb de CD lang uitgesteld, zolang er LP's waren kocht ik LP's. All shook down was een noodgedwongen aanschaf. Het regende. Het meisje dat een praatje kwam slaan terwijl ik in de bakken snuisterde vertelde dat ze aan dezelfde hogeschool studeerde als ik, dezelfde studierichting volgde en dat ze wist met wie ik meestal optrok. Ze vroeg of ik op donderdag naar de fuif zou gaan. Vermoedelijk was ze in de CD-winkel om te schuilen. Ik zag weinig passie in haar speuren naar plaatjes. Misschien was ze geïnteresseerd in mij. Toen kon dat nog. Ik herinner me haar gekwek alleen nog omdat mijn aangeleerde beleefdheidsformules een sereen CD-shoppen verstoorden. 1990. Twintig jaar is een ferm tijdsgewricht. Ik heb onlangs voor het eerst een integraal album legaal gedownload: We are only riders, een tribute aan Jeffrey Lee Pierce. De kans dat ik dat album ook nog in CD-vorm aanschaf is heel klein. Iemand uit de bizz liet in de krant optekenen dat er over vijf jaar geen CD's meer geperst zullen worden. Ik beken medeplichtigheid aan het uitsterven van de fysieke geluidsdrager, de CD-winkel en het zalige gebruik "neuzen in platenbakken".