22-06-10

Bobby D.

Mijn zoon heeft 't de laatste tijd veel over tetten. De puberteit laait stilaan op, vandaar. Eén en al oor kwam hij meteen naar me toe toen ik hem riep voor een gesprek van vader tot opgroeiende knaap. Mijn intro had verwachtingen gecreeerd.

Veel raad kan ik je niet geven, jongen, alleen: doe het anders dan ik.

Hij knikte begrijpend.

Maar ik heb in al die jaren wel enkele mooie liedjes gehoord die ik wil  doorgeven, misschien ben je er ooit wat mee.

Multimediakids luisteren alleen als er beeldjes te zien zijn. We zaten samen op de bank en ik typte "Subterranean homesick blues" in op de Ipod. Benieuwd of de zoon naast de oorschelpen ook de verwondering van de vader had geerfd.

Youtube ként Subterranean homesick blues heel goed, ik kon kiezen uit versies van Sizzla, Gee Gee & Soluna, The Red Hot Chili Peppers, Ken Bishop's nice twelve, The Slumcats, Josh Tyler, Josh Sigurdson en Allanis Morissette en tientallen slaapkamerbarden die ik niet ken of niet wil kennen. Alleen de versie die er echt toe doet met de jonge Bob die tekstvellen strooit kon ik niet vinden.

Om de scheve situatie enigzins recht te trekken koos ik voor de Peppers. Terwijl hij keek verschafte ik uitleg over wat hij eigenlijk te zien had moeten krijgen maar ik besefte dat het momentum voorbij was. Daarna maakten we ons klaar om naar school en naar 't werk te gaan. Onderweg vertelde hij over een nieuw level dat hij had gereikt op de PSP. De puberteit gloeit zachtjes maar staat duidelijk nog niet in lichterlaaie.

Paul Scoble, iemand?


 

23:04 Gepost door LucV in Muziek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bob dylan, red hot chili peppers, tetten |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.